दिपेश श्रेष्ठ
काठमाडौ । अहिलेको राजनितिक भाँजोले लथालिङ्ग देशको अबस्थामा यो देशको माया तिनिहरुलाई छ, जो हिजो अङ्ग्रेजहरुसंग युद्ध लडि आफ्नो चुमिको बलिदानी भएका सन्तानहरु, आदिवासि, जनजाति र यो देशको रैथाने मुलबासी बहुजनहरुलाई यो भनिरहँदा यो देशमा आश्रित ब्राम्हणबादी शासकहरुलाई नमज्जा लाग्छ, किनभने बास्ताबिकता यहि हो । सबै ब्राम्हण खराब होइन, केही बाँकी राखेर अरु खराब होला, जो सत्तामा छ उ यसै भारतको गुलाम भए तर केही सत्ताबाहिर रहेको र देशमा कितण्डले गाँजी सकेको देखेर पनि सत्य ओकल्न चाहेन ।
राजनिति, पदिय स्वार्थ, जातिय तथा धार्मिक स्वार्थभन्दा माथि राष्ट्रियता हुन्छ जो सबैलाई थाहा भएपनि बोल्न सकेन, देशको युवा शक्ति पाटीको कथा रटानमा बिक्यो । समाजसेवी र समालोचकहरुपनि स्वार्थी हुँदा देश भाडखालोमा ९५% खस्यो । यदि अब साच्चिनै राष्ट्रवादी र देशभक्ती हुन चाहने हो भने यो देशको लागि एकपटक यो देशको बहुजन मुलबासीहरु एकजुट हुने समय आएको छ ।
तर, कुन बहुजन उठ्ने ?
जनजाति नेताहरु कुर्सी र पदिय लालचको कारण एजेण्डा एउटै बोकेर ३ चिरा भएको छ, किन केशब सुर्यबंशी र कुमार लिङ्देनहरु एक ठाउँमा भएर एजेण्डा जनहितमा आवाज उठान गर्दैन । बुद्ध लाल मेचे र बीरलाल वालाहाङहरु किन एकै भएर मुलबासी मंगोलहरुको एजेण्डा उठान गर्न सक्दैन । पद र कुर्सीकै लागि किन आज एक आपसमा मिलाप हुन्न ।
जनजाति नेताहरु अशोक राई,आङकाजी जस्ता शाहसी र आटिला अगुवाहरुलाई आज के ले बाटो छेक्यो । र जो आदिवासि जनजातिहरुको निम्ति बर्षौदेखि लडिरहे ।
मधेसमा हेर्यो यस्तै छ, रिज्वान अन्सारी, हरिनन्दन लगायत बिश्वेन्द्र पास्वानहरु किन एउटै ठाउँमा रहेर मधेसको जनताको लागि आवाज उठाउन नसक्नेहरु ? माग र एजेण्डा चाँही एउटै लिने आखिर सबै पद र पैसाकै लालचीले आ आफ्नो बाटो लाग्ने होर ?
थर्कबहादुर, रघुविर सिंह तथा प्रेमबहादुर साथै बाबुराम लगायतका नेता अभियन्ताहरुलाई देश खाल्डोमा पसेको थाहा छ तर पनि किन बोल्देैन ? देश डुबाउने सत्ताधारी बाहुन होइन देश डुवाउमा जादा पनि बोल्न नसक्ने नामर्द तिनिहरु हो जसले जानेर पनि गरेन, सुनेर पनि बोलेन, आफु माथि चढ्न आफ्नै समुदायभित्र लुछाचुडीमा लाग्दा न समुदायको हितमा उसको भुमिका रह्यो न राष्ट्रियता माथि नै रहयो ।
त्यसैले स-साना गलले नै ठुलामुडाहरु पल्टाएर ठेगान लगाउन सकिन्छ तसर्थ सबै साना शक्तिहरु एकजुट नभए देश अब “जय नेपाल” लेखिन्न । “गय नेपाल” भन्ने समय आयो ।
